“শৃংখলৰ ভিডিঅ’টো শুনি মোক প্ৰশ্ন জাগে—এই কথা এটা জাতীয় সংগঠনৰ নেতাৰ বুলি বিশ্বাস কৰিব পাৰিবনে? এইবোৰ কি গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ ভাষা নে সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনীতিকৰ জিহ্বা? সম্প্ৰীতিৰ এই ধৰণৰ উচটনি কথাবোৰে কি শিৱসাগৰৰ মাজতে সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ ভূমি তৈয়াৰ কৰাৰ অপচেষ্টা নহয়?”
অখিল গগৈয়ে স্পষ্টকৈ কয়, “যদি বিদেশী খেদা উদ্দেশ্য থাকে, তেন্তে সংগঠনে চৰকাৰ বা প্ৰশাসনক তালিকা দিয়াৰ, তথ্য দিয়াৰ, চৰকাৰৰ মাধ্যমেই খেদাবৰ পথ অনুসৰণ কৰিব লাগে। সংগঠনৰ ল’ৰাই ভাড়াঘৰ খুন্দিয়াই বিদেশী বিচাৰি ফুৰা—সম্প্ৰীতিৰ গুৰুত্ব বেয়া নুবুজি কৰা কাম।”
তেওঁ উল্লেখ কৰে যে, গণআন্দোলনৰ মূল নীতি হৈছে — মানুহ নহয়, চৰকাৰ হ’লেই লক্ষ্য। সকলো সংগঠনে নিজৰ দাবী পূৰণৰ বাবে চৰকাৰক লক্ষ্য কৰি সংগ্ৰাম গঢ়িব লাগে, সৰ্বসাধাৰণ জনতাৰ লগত মুখামুখি হোৱা গণতান্ত্ৰিক নীতিৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত।
