ডাৱৰীয়া বতৰ ।Poem
আকাশখন আজি ধূসৰ চাদৰেৰে ঢকা
ৰ’দে লুকাভাকু খেলে ডাৱৰৰ আঁৰত ।
বতাহে কৈ যায় বৰষুণৰ বতৰা
গছৰ পাতবোৰে শুনে নীৰৱে মৰমত
চোতালৰ চৰাইবোৰ হ’ল আজি নিজম
পথাৰৰ ওপৰত নামে এজাক শীতলতা
মাটিৰ গোন্ধটোৱে হৃদয় চুই যায়
ডাৱৰীয়া দিনে আনে অজান আশা ।।
চাহৰ কাপত উঠে ধোঁৱাৰ আঁক
খিৰিকীৰে চাই ৰওঁ সেমেকা বাট
এটোপাল দুটোপালকৈ নামি আহে
ডাৱৰৰ বুকুৰ পৰা মৰমৰ মাত ।
এনে বতৰত মনটো কবি হয়
প্ৰতি টোপালতে লিখোঁ নতুন কবিতা ।
কবি - মানস কলিতা।
